چکامه ی اندوهناک ِ گُل- رضا مقصدی‎
باز آمدی
از دوردست ِ خاطره ی من
بی آنکه شادمانی ِ یک لبخند
بر چهره ، ارمغان تو باشد.

در جامه دان ِ تو
پیراهنی ست
با رنگ وُ بوی راز .
آواز در گلوی تو خاموش است
ای آنکه همنشین ِ قدیمی ِ سوسنی!

وقتی که آفتاب ِ نگاهت
بر شاخه ی شکسته
می تابد
شوق ِ کدام آینه می داند
از دودمانِ رنج ِ شقایق
از آه
از تیره ی منی ؟

گفتم :
وقتی که آمدی
رنگین کمانی از گلِ کوکب
بر آسمان ِ خاطره خواهم بست .

اندوه را
از چهره ی نجیب تو می شویم
با دشت ِ مهربان وُ آهو
از شعر ِ چشمهای تو
می گویم .

گفتم :
خواهم نوشت
شعری
از سایبان ِ ساده ی گیسویت
از چشمه سار
از کوه
از صبح ِ روستا
از صحبت ِ زلال ِ تو خواهم گفت .

گفتم تمام اینهمه را ،
گفتم .
اما
وقتی که باز آمدی از دور دستها
آشفتم .
..........
رضا مقصدی
.................
از کتابِ "با آینه، دوباره مُدارا کن"
سال 68 خورشیدی
‎رضا مقصدی.
 
  Share  
balatarin  


آدرس لینک به این صفحه:
http://www.iranliberal.com/showright-spalt.php?id=2259