سخن روز

دزدان درستکار

یکی از تکراری ترین استدلال هایی که برای توجیه و تشویق رأی دادن در جمهوری اسلامی عرضه میشود این است که هرچند اساس انتخابات آزاد نیست و مشمول نظارت استصوابی است، در نهایت، یعنی در مرحله ای که نامزدهای مجاز با یکدیگر رقابت میکنند، رأی مردم تعیین کننده است و باید از این فرصت برای اظهار نظر و تأثیر نهادن بر سرنوشت مملکت استفاده نمود.

در اینجا سوألی پیش می آید که کمتر کسی زحمت جستجوی پاسخ آنرا به خود میدهد: چرا افرادی که اساساً قرار گرفتن خویش را در مقام نامزد انتخاباتی مدیون ترتیبات ضد دمکراتیک کار هستند باید در پلهٌ بعدی و در هنگام مبارزه با همتایان خود ناگهان دمکرات و درستکار بشوند؟

اگر کسی دمکراسی را راه درست گزینش رهبران سیاسی میداند، دلیل ندارد تا در یک مرحله از آن طفره برود و در مرحلهٌ بعدی آنرا به کار ببندد. رفتاری که با این تحلیل های سست به اسلامگرایان نسبت داده میشود با هیچ منطقی نمیخواند و بر اساس آن نه میتوان حیات نظام اسلامی را توضیح داد و نه راهی برای بهروزی ایرانیان جست.

دزدان شرفی ندارند تا باعث شود آنچه را از دیگران ربوده اند به سبک فیلم های سینمایی، با درستکاری و امانتداری بین خود تقسیم کنند. اگر شرف داشتند مال دیگران را نمیبردند و حالا که ندارند چرا از هم ندزدند. دل به این قصه ها دادن در حکم فریب خویش است که از فریب دیگران هم ناپسندتر است چون هم بی آبرویی کلاهبردار را در پی دارد هم سرافکندگی فریب خورده را.

ایران لیبرال