سخن روز

حکومتی که به دشمنانش متکی است

برقراری کنفرانس سازمان جهانی تغذیه و کشاورزی در رم باز هم صحنه ای به احمدی نژاد عرضه کرده است تا به هنرنمایی های معمولش بپردازد و جنجال به پا کند... به هر حال منطق و محتوای گفتار او در حدی نیست که موضوع تحلیل واقع شود ولی کارکرد آن چرا.

نظام اسلامی از ابتدای روی کار آمدن با مشکلی روبرو بوده است که گریبانگیر بسیاری از همتایان اوست ولی برای آن راه حلی جسته که نسبتاً نادر است. مشکل این است که توان مهار جامعه را نداشته و راه حل اینکه از دشمنانش برای این کار استفاده کرده است. روش این کار که خمینی پایه اش را گذاشت، ایجاد تنش و تظاهر به ناسیونالیسم است. این روش با گروگانگیری سفارت آمریکا افتتاح شد، با جنگ ایران و عراق به اوج خود رسید و داستان اتم هم آخرین چشمهٌ آن است. هر بار که این حکومت توانسته با ایجاد تنش بین المللی ایران را منزوی سازد به طور غیرمستقیم بر توان خود افزوده است و هرگاه که موفق شده به این انزوا رنگ ناسیونالیسم بزند مردم را به خویش جذب نموده است.

احمدی نژاد یکی از پیروان همین مکتب است و چنانکه می بینیم در این راه بسیار هم منظم عمل کرده است. هربار که از هر جهت امکان پایین آمدن تنش بین جمهوری اسلامی و کشورهای غربی موجود بوده است، او با سخنان تحریک آمیز دوباره آتش اختلاف را تند کرده و نگذاشته دیگ دشمنی از جوش بیافتد و با این کار نه فقط زبان طعنهٌ دشمنان را باز کرده بلکه گاه حتی صدای اعتراض متحدان و دوستانش را هم بلند کرده است ولی به هیچکدام گوش نداده و راه خود را رفته است. به هر حال او در این راه مطلقاً نوآوری نکرده است، چیزی که هست ظاهرش از باقی وراث خمینی نامطبوع تر است که تازه در حقیقت مایهٌ دست اوست.

در این میان نکتهٌ جالب رفتار دشمنان جمهوری اسلامی است که همیشه به میل او و مطابق خواست او در این بازی شرکت کرده اند و توانی را که خودش ندارد به رایگان به وی اهدا نموده اند. بی اعتنا به اینکه با زور خودشان این حکومت را برپا نگاه می دارند به این امید نشسته اند که سیاست های آنرا با فشار بیرونی تغییر بدهند. باید سه نکته را گوشزد آنها کرد.

اول اینکه تا حکومت اسلامی هست برنامه از همین قرار است، این سینما جز فیلم تکراری نشان نمی دهد و صف بستن جلوی گیشهٌ آن کار عبثی است.

دوم این که کار جز با ساقط شدن نظام اسلامی چاره نخواهد شد. سوم اینکه براندازی این حکومت جز از دست خود مردم ایران برنمیاید، خط و نشان کشیدن از بیرون در بهترین حالت بی اثر است وگرنه که نتیجهٌ عکس می دهد.

خلاصه اینکه الان نه موقع درس دادن به مردم ایران است و نه تعیین تکلیف کردن برای آنها، باید به این مردم یاری رساند و با خواست آنها راه آمد چون گره کار فقط به دست آنها گشوده شدنی است. اینکه دائم بگویند ما در کنار ملت ایران هستیم و برای این ملت احترام قائلیم دردی از کارها دوا نمی کند. اگر در کنار ملتند به آغوش حکومت اسلامی سوقش ندهند و اگر برایش حرمتی دارند به جای او تصمیم نگیرند.

ایران لیبرال