سخن روز

مشكل كدام است احمدی نژاد یا امام زمان

آخرین چشمهٌ هنرنمایی های احمدی نژاد ادعای مؤید بودن به پشتیبانی امام زمان است كه در جمع علما و فقهای جمهوری اسلامی ولوله انداخته و باعث شده تا عده ای از این فضلا به وی اعتراض كنند كه چرا پای امام را به میان كشیده است و از آنجا كه در این جمهوری پرگویان همه چیز بر مدار نظم میچرخد یك نمایندهٌ سابق مجلس به این مناسبت خواستار استیضاح رئیس جمهور گشته. لابد چون خود امام غایب است باید استیضاحی هم كه به دفاع از وی صورت میگیرد توسط كسی انجام شود كه در مجلس حضور ندارد!

به هر حال، از این بلبشوی اسباب تفریح گذشته میباید سؤال كرد كه این نظام با كه مشكل دارد؟ با رئیس جمهور حاضر یا با امام غایب؟

ظاهراً با دومی چون این نظام اصلاً و اساساً بر پایهٌ اعمال اختیاراتی بنا شده كه قرار است همه از آن امام زمان باشد و حتی مدعی شده كه حكومت الله را بر روی زمین تأسیس نموده است. طبعاً كسی كه ادعا كند در غیبت امام موفق به پر كردن جای خالی او شده دیگر حاجتی به خود امام ندارد ولی مشكل اینجاست كه حكومت در عین حال نمیتواند از امام زمان صرف نظر نماید. چون نه میتوان شیعهٌ دوازده امامی را به یك قیام و قعود مجلس اسلامی یازده یا سیزده امامی كرد و نه میتوان به اسم تشیع حكومتی برپا كرد و اسمی از امام نیاورد چون قرار است كه هر قدرت مشروعی به نیابت او عمل كند.

از طرف دیگر نه میشود جداً اسباب ظهور امام را مهیا كرد و نه به صراحت خواستار تعویق این امر شد. نمی توان راه ظهور را باز كرد چون این امر مستلزم رواج ظلم و جور است. هر حكومتی كه ادعای تسریع ظهور بكند نه فقط به بارزترین شكل از انجام اهم وظایف خود (كه اصلاً محدود به دمكراسی هم نیست) و عبارت است از برقراری عدالت سرباز زده بلكه عالماً و عامداً در جهت عكس آن گام برداشته است. طبعاً اگر روش درست حكومت کردن را در پیش بگیرد و دادگستری بكند در راه ظهور امام جدی ترین مانع را تراشیده است.

خلاصه اینكه منحصر كردن اقتدار مشروع به كسی كه غایب است فقط راه را برای انتقاد آسان از قدرت حاضر باز میكند ولی به این معنی نیست كه هر كس به اسم امام قدرت موجود را محكوم كرد می تواند به همین راحتی به اسم او حكومت هم بكند.

به هر حال دعوایی كه دیگر اسلامگرایان با احمدی نژاد دارند بر سر انتظام دستگاه كلامی شیعه نیست و بر سر این هم نیست كه باید از تكیه كردن به امام صرف نظر كرد یا اینكه نمی باید خواستار تسریع ظهور او شد. دعوا بر سر «سهم امام» است كه با تأسیس حكومت اسلامی خیلی فراتر از خمس رفته است و همهٌ هستی ایرانیان را شامل شده. هشدارشان هم روشن است: سهم امام فقط مال تو نیست مال نظام است و همه باید با هم بخوریم.

ایران لیبرال