بهنام زندی

سخن روز

18 تیر

جنبش دانشجویی 18 تیر 1378 فصل تازه ای در مبارزات دانشجویی و مردم ایران گشود؛ این حرکت نه برای گرفتن امتیازات صنفی خاص دانشجویان که برای آزادی مطبوعات به راه افتاد و تا رد حاکمیت دینی رفت. خیزش دانشجویان به تسلط چهل سالهٌ نیروهای چپ رادیکال و اسلامی بر دانشگاه ها نقطهٌ پایان نهاد، پس از سال ها تصویر مصدق را نماد خواست های خویش کرد و به صراحت شعار لیبرالیسم را در میان آورد.

حاکمیت که در مقابل وسعت اعتراض خود را باخته بود، این جنبش را از دیدگاه رقابت با مدعیان اطلاح طلبی می سنجید ولی دانشجویان از این گروه جدا شده بودند و افق وسیعتری را پیش چشم داشتند. «اصلاح طلبان» که عمق این گسست را دریافته بودند دانشجویان را به حفظ «هویت اسلامی» خویش فراخواندند و برای چندمین بار نشان دادند که خواستار تغییر حکومت اسلامی نیستند.

سخنان محرمانه فرمانده نظامی ناجا که به بیرون درز کرد حاکی از این بود که عواملی برای سوق دادن دانشجویان به خشونت دست اندرکار بودند و همهٌ کوشش رژیم متوجه این بوده که جنبش با تودهٌ مردم و به ویژه مردم جنوب شهر پیوند نیابد.

گفته می شود که گذشته از عزت ابراهیمی هفت نفر دیگر کشته شدند که نامی از آنها در دست نیست. بسیاری از دانشجویان نیز در اثر ضرب و جرح و به زیر افتادن از بالکن و پشت بام معلول شدند. حکومت اسلامی تصور کرد با سرکوب این جنبش کار به پایان رسیده است اما ادامهٌ مبارزات دانشجویی در سراسر ایران نشان داد که دانشجویان همانقدر به رهنمودهای حکومت بی اعتنا هستند که به موضع مدعیان اصلاحات. جنبش دانشجویی 18 تیر با دادن قربانیان بسیار و با زندانیانی که تا امروز در زندان بسر می برند، به یمن داشتن خط روشن سیاسی علیه ولایت فقیه تأثیری ماندگار داشت و نقطهٌ عطفی در مبارزه علیه استبداد دینی شد.

ایران لیبرال