سخن
روز
از گرفتن
دزد تا امنیت اقتصادی
چند روز پیش
شخصی كه ظاهراً
از دار ودستهٌ
احمدی نژاد است
آن چیزی را كه می
توان در جمهوری
اسلامی «مبارزهٌ
انتخاباتی» نامید
افتتاح نمود و
مشت برخی از اعضای
حكومت را باز كرد
كه چگونه و در كجاها
دزدی می كنند.
خبر فساد در
بین اسلامگرایان
مطلقاً تازگی ندارد
و اگر مختصری تازگی
هست در مفصل بودن
آن است و در موقعیت
درزدهنده اش كه
گویا در مجلس اسلامی
دستش به تحت الحنكی
بند است.
نكته در این
است كه بخش اقتصادی
«مبارزهٌ انتخاباتی»
در جمهوری اسلامی
همیشه در استفاده
دو مضمون خلاصه
می شود. یكی اینكه
پول نفت را به دست
مردم می رسانیم
و دیگر اینكه دزدها
را میگیریم. همهٌ
نامزدهای قدرتگیری
از خود خمینی به
این طرف از این
دو استفاده كرده
و می كنند. اگر صحبتی
راجع به راه انداختن
چرخ اقتصاد كشور
و تولید ثروت باشد
جنبی است چون در
ساختار سیاسی ـ
اقتصادی ایران
معنای درستی ندارد.
در دوران شاه هم
كه ادای انتخابات
به اندازهٌ جمهوری
اسلامی پیشرفته
نبود باز می شد
به راحتی رد همین
دو مضمون را در
گفتار اقتصادی
حكومت و مخالفانش
گرفت. آنجا هم منطق
اقتصاد حول تكیه
به پول نفت میچرخید
كه به تناسب نزدیكی
و دوری به قدرت
سیاسی تقسیم میشد
و دلمشغولی این
قدرت جلوگیری از
ریشه دواندن سرآمدان
اقتصادی مستقل
از دولت بود.
مانع اصلی
سیاسی بر سر راه
رشد اقتصادی ایران
نبود امنیت اقتصادی
بوده و هست و چنین
امنیتی را فقط
دولت می تواند
تأمین نماید منتها
نه هر دولتی. آنهایی
كه با استفاده
از بلبشوی فكری
جمهوری اسلامی
خود را مروج لیبرالیسم
اقتصادی قلمداد
می كنند و از سیاست
حرفی در میان نمی
آورند به این عنایت
ندارند كه بازار
آزاد نه خودبخود
ایجاد می گردد
و نه به تنهایی
سر پا می ایستد
و محتاج وجود دولتی
است كه نظم و امنیت
آن را تأمین سازد.
حرفی كه این افراد
نمی خواهند به
آن اقرار نمایند
این است كه چنین
كاری از دست دولت
اسلامی
برنمی آید و قصدشان
ترویج این خیال
است كه جناحی از
همین نظام قادر
به این كار خواهد
بود.
به هر حال تا
زمانی كه دولتی
لیبرال در ایران
روی كار نیاید
و راه را برای ابراز
قابلیت ایرانیان
در فعالیت اقتصادی
باز نكند، مضامین
اصلی بحث و جدل
اقتصادی در ایران
جز همین دو نخواهد
بود:
دزدها
را (دیروز شاهزاده
و امروز آقازاده)
بگیرید و پول نفت
را (دیروز بیشتر
و امروز كمتر) به
دست مردم برسانید.
ایران
لیبرال